mijnheer en mevrouw Van Riel:

“ Ook als intensievere zorg nodig is, wonen we hier prima. Samen!”

Thuisverhaal van mijnheer en mevrouw Van Riel

“Hoe vaak hoor je niet dat de man of vrouw niet langer thuis kan wonen, naar een verpleeghuis moet, en de ander thuis alleen achterblijft? Dat is toch het ergste wat je kan overkomen, dat je na al die jaren niet meer samen kunt zijn?! Ik vind het een heel geruststellend idee dat we hier alle zorg kunnen krijgen die we nodig hebben en gewoon in dit appartement van Het Laar kunnen blijven wonen. Samen.”

Mevrouw Van Riel is 78 jaar, haar man wordt binnenkort 80. Ze zorgt al een aantal jaren voor hem. “Hij sukkelt nogal met zijn gezondheid, is behandeld aan blaaskanker en lijdt aan Parkinson. Daardoor kan hij met tijden nogal angstig en verward zijn.” Daar is tijdens dit gesprek niet zoveel van te merken, want met wat geheugensteuntjes slaagt mijnheer Van Riel er prima in zijn verhaal te doen.

KLEDINGSTOPSTER EN TIMMERMAN

Voor ons zit een echte jeugdliefde. Hij, een 17-jarige jongen ‘van ’t Goirke’, ontmoette haar, een mooie meid uit de parochie Hasselt, toen ze 15 was. “We zijn al 63 jaar bij elkaar,” vertelt mijnheer niet zonder trots. “En al 55jaar getrouwd.” Mevrouw was ‘kledingsstopster’. Ze leerde het vak – “draadje voor draadje, steekje voor steekje”- bij de bekende dames Teurlings. “Totdat ik ging trouwen, want dan stopte je als vrouw met werken. Daarna werkte ik nog wel in de avonduren voor Stoppagebedrijf Kristal. Ik heb zelfs wel eens wat gaatjes van BN’ers gestopt,” lacht ze. Mijnheer was timmerman en klom op tot uitvoerder. Handig, zo’n vakman. “Ik heb zelf ons eerste huis gebouwd, in de Textielbuurt. Daar hebben we 34 jaar gewoond. Daarna zijn we verhuisd naar de Reeshof.”

MET HET OOG OP DE TOEKOMST

Na 14 gelukkige jaren in de Reeshof kwam Het Laar in zicht, vertelt mevrouw Van Riel. “Met het oog op de toekomst hadden we ons alvast laten inschrijven en op een gegeven moment kwam er een prachtig huurappartement aan de Buxusplaats vrij. Groot, mooi en met een directe alarmverbinding naar Het Laar. Ideaal op dat moment.” Dat neemt niet weg dat ze het erg moeilijk vonden om hun eigen huis in de Reeshof te verlaten, voegt mijnheer eraan toe. “Je geeft iets op wat van jezelf is en dat doet gewoon pijn. Je mist je tuin, het feit dat je zomaar naar buiten loopt. Maar aan de andere kant wordt zo’n groot huis op een bepaald moment ook een last.”

INTENSIEVERE ZORG

Ze hebben 4 jaar aan de Buxusplaats gewoond. Mevrouw: “Ik kan mijn man nog heel goed zelf aankleden, wassen, steunkousen aantrekken en wat verder nodig is. Maar toen duidelijk werd dat zijn gezondheid achteruit liep en dat op den duur waarschijnlijk toch intensievere zorg nodig zou zijn, hebben we 2,5 jaar geleden dit mooie appartement bij Het Laar betrokken. En we hebben het hier prima naar onze zin.”

VEILIG IDEE

Mevrouw Van Riel is een echt mensen-mens. Ze maakt graag een praatje, legt makkelijk contact en loopt graag even op. Ze is actief voor de Cliëntenraad, binnen de felicitatiecommissie en bij de groep die zich met de nieuwe bedrijfskleding voor het personeel bezighoudt. Mijnheer vond het vroeger erg lastig om alleen te zijn, “maar ik weet ook wel dat ieder mens af en toe tijd voor zichzelf nodig heeft. Ik heb daarvoor wat therapie gehad en nu vind ik het prima als ze een tijdje weg blijft. En dat kan hier ook, want in geval van nood hoef ik maar op het alarm te drukken en er komt onmiddellijk hulp. Dat is wel een veilig idee.”

SAMEN LEUKE DINGEN DOEN

Mevrouw Van Riel rijdt nog altijd auto, zonder enige moeite. “Hup, rollator de auto in en we rijden samen naar het Wandelbos of de Warande om een stukje te lopen. Of we gaan naar de supermarkt waar onze kleindochter manager is. Leuk! Daar doen we de meeste boodschappen. Ook voor het avondeten, want ik kook meestal zelf. Behalve als ik geen zin heb, dan gaan we lekker in het restaurant van Het Laar eten. Heerlijk!” “En ook een leuke manier om mensen te ontmoeten,” vult mijnheer aan. “Net als bij het kaarten en het ‘putten’ waar ik graag aan meedoe.” “En bij gym, wat ik weer heel leuk vind,” besluit mevrouw. “Mijn man zou hier naar de dagopvang kunnen, maar voorlopig zien we daar van af. We vinden het nog veel te leuk om met ons tweeën dingen te ondernemen. Lekker samen!”

“Een geruststellend idee dat we hier alle noodzakelijke zorg kunnen krijgen en samen gewoon in dit appartement kunnen blijven wonen.”