Meneer en mevrouw Schellekens:

Zelfstandig en vrij, maar met alle gemakken bij de hand.

Het Thuisverhaal van Meneer en Mevrouw Schellekens

Het uitzicht is prachtig. In de verte slingert de snelweg zich door het eindeloze groen. “Ginds zie je het vliegveld van Gilze-Rijen,” wijst mijnheer Schellekens. “En daar zie je vaak luchtballonnen opstijgen.” Inderdaad spectaculair. Dat vindt ook de lange stroom visite die sinds de verhuizing enkele maanden geleden het appartement komt bewonderen. Mevrouw Schellekens-Van Duppen: “Ze willen allemaal wel eens zien hoe bijzonder wij hier wonen. Ik heb dat bezoek even op een wat lager pitje gezet. Eerst samen met mijn man maar eens genieten van onze nieuwe plek. En met onze kinderen en kleinkinderen natuurlijk, want ook die komen hier graag op bezoek.”

Mijnheer (86) en mevrouw (84) Schellekens zijn allebei echte Tilburgers. Meer nog, ze komen allebei uit Korvel, waar ze elkaar als tieners leerden kennen. “Bij het dansen, net na de oorlog,” glundert mijnheer. “En nu zijn we alweer 60 jaar getrouwd,” voegt mevrouw toe. “Wat een tijd!”

EEN BUITENKANS

Het echtpaar startte haar woonloopbaan ‘op De Besterd’. Vandaar verhuisden de jonggetrouwden naar een ruimere woning in hun vertrouwde wijk Korvel. Mevrouw Schellekens: “Daar hebben we 20 jaar gewoond en vervolgens hebben we een prachtige bungalow gebouwd, hier vlakbij in De Blaak.” “Die staat nu te koop,” lacht mijnheer. “We hebben die bungalow zo laten bouwen dat we er samen oud konden worden,” gaat mevrouw verder. “En dat is ook gebeurd. Maar ja, met het oog op de toekomst hadden we ons voor een woning bij Het Laar laten inschrijven en toen kwam dit mooie driekamerappartement op de 12e verdieping vrij. Zo’n kans mag je niet laten schieten.” Dat vonden ook hun kinderen, verzekert mijnheer. “Pa, ma, doe dat nou. Het onderhoud van die bungalow vraagt steeds meer kruim, dus pak die kans. Nu zijn jullie nog gezond en nu kun je er nog van genieten. En dat doen we absoluut!”

VRIJ, VEILIG EN GEBORGEN

Vonden ze het moeilijk om hun eigen plek achter te laten en in te ruilen voor het appartement? “Hoezo, dit is toch net zo goed mijn eigen plek?!” antwoordt mijnheer Schellekens. “Afscheid nemen is nooit leuk, maar op een gegeven moment moet je je verstand gebruiken. En wat is uiteindelijk het verschil? We wonen hier ook volledig zelfstandig en in alle vrijheid. Alleen hebben we hier voorzieningen bij de hand, die het leven een stuk makkelijker en zorgelozer maken.” Voorzieningen die standaard deel uit maken van het woonarrangement. Beveiliging via camera’s bijvoorbeeld, 24-uurs alarmering (“mocht er ooit iets aan de hand zijn, dan druk ik op de knop en staan ze een paar minuten later binnen”), receptieservice voor ontvangst en aanmelding van bezoek, een bewaakte parkeerplaats … “Allemaal zaken waardoor je je echt veilig en geborgen weet,” stelt mevrouw. “En mochten we op een punt komen dat er extra hulp of zorg nodig is, dan kan Het Laar dat hier voor ons regelen. Precies wat we nodig hebben.”

VEEL TE DOEN

Naast dit alles heeft Het Laar nog een heleboel voorzieningen, ontdekken de relatief nieuwe bewoners. Mijnheer Schellekens: “Zo heb ik onlangs eens meegedaan met het zingen van liedjes ‘uit de ouwe doos’, onder begeleiding van een piano. Ontzettend leuk. En ik denk erover om te gaan biljarten.” Er zijn volop mogelijkheden om contacten te leggen en nieuwe mensen te leren kennen, verzekert mevrouw. “Ook in het restaurant, waar je overigens erg lekker kunt eten. Niet dat we daar zo vaak gebruik van maken, want ik kook nog altijd het liefste zelf.” “Jawel, maar voor die ouderwetse puntzak frites gisteren kwamen we toch graag even naar beneden,” lacht mijnheer. Ze maken graag gebruik van de kapper beneden en het winkeltje is voor hen vooral makkelijk als ze eens iets vergeten zijn. Mevrouw: “De wekelijkse boodschappen doen we toch nog altijd in onze vertrouwde super in De Blaak. Daar maken we dan meteen een leuk uitje met de auto van.”

MAKKELIJK CONTACT

Opvallend zo snel als de twee zich hebben gesetteld in hun nieuwe omgeving. “Maar je hebt hier ook zo snel contact met anderen,” besluit mevrouw Schellekens. “Het zijn doorgaans allemaal mensen die elkaar liggen en elkaar ook iets te zeggen hebben. Ik bridge al 30 jaar en ken daar veel mensen van. Leuk om die hier weer tegen te komen.” Ook mijnheer Schellekens ontmoet heel wat vertrouwde gezichten. “Ik heb 40 jaar voor het gemeentelijk energiebedrijf – later Essent – gewerkt als hoofdopzichter. Heel Tilburg was mijn werkgebied, ik kwam in alle wijken, leerde ontzettend veel mensen kennen. Ik hoor hier nog wel eens ‘hé, jij bent toch die man die altijd zo vrolijk liep te fluiten?’ Inderdaad, dat ben ik. En ik fluit nog altijd hier in Het Laar!”

“We hebben hier genoeg voorzieningen die het leven een stuk makkelijker en zorgelozer maken.”